Newsletter Subscribe
Enter your email address below and subscribe to our newsletter
Enter your email address below and subscribe to our newsletter

DTS to jedna z dwóch najważniejszych technologii dźwięku przestrzennego obok Dolby. Spotkasz ją w kinach, na płytach Blu-ray, w telewizorach, soundbarach i grach. Poniżej wyjaśniamy, skąd się wzięła, czym różnią się poszczególne formaty DTS i na co zwrócić uwagę przy zakupie sprzętu, który ma z niej korzystać.
W tym artykule przeczytasz o:
DTS to skrót od Digital Theater Systems – nazwy amerykańskiej firmy, która opracowała rodzinę technologii kodowania dźwięku wielokanałowego. Firma powstała w 1990 roku, a jej założycielem był Terry Beard. Na szeroką skalę technologia zadebiutowała trzy lata później. Stało się to w 1993 roku, wraz z premierą filmu “Park Jurajski”. To właśnie ta produkcja jako pierwsza zaoferowała widzom wielokanałowe brzmienie surround w formacie DTS. Firmie przyświecał podobny cel co konkurencyjnemu Dolby: dostarczyć możliwie realistyczne wrażenia dźwiękowe. Obok Dolby, DTS jest dziś jednym z dwóch dominujących dostawców technologii zapisu dźwięku wielokanałowego w systemach audio i wideo. Szczegółowo opisuje to w swoim porównaniu obu formatów producent telewizorów TCL.
DTS to nie jeden standard. To cała rodzina formatów. Bazowym z nich jest DTS Digital Surround, zapisujący dźwięk w układzie 5.1 kanałów. Na płytach DVD jego przepływność sięgała 1,5 Mb/s, czyli ponad dwukrotnie więcej niż w przypadku Dolby Digital 5.1 (0,64 Mb/s). Z czasem powstały wersje rozwinięte, między innymi DTS-HD Master Audio – format stworzony z myślą o płytach Blu-ray. Poniższa tabela pokazuje różnice między najważniejszymi formatami.
| Format | Kanały | Kompresja | Maksymalny bitrate |
|---|---|---|---|
| DTS Digital Surround | do 5.1 | stratna | 1,5 Mb/s |
| Dolby Digital 5.1 | 5.1 | stratna | 0,64 Mb/s |
| DTS-HD Master Audio | do 7.1, 24-bit/96 kHz | bezstratna | 24,5 Mb/s |
DTS-HD Master Audio odtwarza ścieżkę dźwiękową identyczną z nagraniem studyjnym. To format chętnie wybierany przez posiadaczy odtwarzaczy Blu-ray i rozbudowanych systemów kina domowego.
DTS:X zadebiutował w 2015 roku jako odpowiedź DTS na Dolby Atmos. To format dźwięku obiektowego. Poszczególne dźwięki nie mają stałego przypisania do konkretnych kanałów głośnikowych. Działają jako osobne obiekty, które można swobodnie rozmieścić w trójwymiarowej przestrzeni wokół słuchacza. System dostosowuje się automatycznie do rzeczywistego ustawienia głośników w pokoju, zamiast wymagać sztywno określonej konfiguracji.
Osobnym rozwiązaniem jest DTS Virtual:X, przeznaczony głównie do soundbarów i amplitunerów bez pełnego kompletu kolumn. Wykorzystuje algorytmy psychoakustyczne, które symulują brakujące kanały przestrzenne oraz efekt dźwięku dochodzącego z góry, nawet gdy do dyspozycji jest tylko standardowy zestaw 5.1.
Dźwięk w technologii DTS towarzyszy dziś kilku obszarom rozrywki jednocześnie:
Wsparcie dla DTS w telewizorach z czasem się jednak zmieniało. Modele Samsung wypuszczone po 2018 roku nie oferują już wsparcia dla DTS, podobnie jak telewizory LG z rocznika 2020 i nowsze. Co to oznacza w praktyce? Jeśli chcesz odtwarzać materiały z dźwiękiem DTS na takim sprzęcie, potrzebujesz zewnętrznego urządzenia – odtwarzacza Blu-ray, konsoli albo soundbara z własnym dekoderem.
Podstawowa różnica dotyczy przepływności i typu kompresji. DTS w wersji podstawowej pracuje z przepływnością 754 kb/s lub 1,5 Mb/s, podczas gdy Dolby Digital oferuje 256, 384 lub 640 kb/s. Podstawowa wersja DTS jest przy tym formatem bezstratnym, a Dolby Digital – stratnym. To jednak nie znaczy, że jeden format jest uniwersalnie lepszy. Platformy streamingowe od lat szeroko wspierają Dolby Digital, a DTS dominuje w materiałach z płyt Blu-ray i w kinach. Wybór zależy więc głównie od źródła, z którego korzystasz, nie od samej technologii.
Kompatybilność ze standardem DTS oznacza, że urządzenie potrafi zdekodować i odtworzyć skompresowaną nim ścieżkę dźwiękową. Zanim kupisz sprzęt, sprawdź w specyfikacji, jakie formaty audio obsługuje. Przy podłączaniu telewizora do zewnętrznego nagłośnienia liczy się też rodzaj złącza. Standardowe ARC oraz cyfrowe wyjście optyczne przekażą tylko podstawowy, 5.1-kanałowy strumień DTS (do 1,5 Mb/s). Pełny, bezstratny sygnał DTS-HD Master Audio czy DTS:X wymaga już złącza HDMI eARC o większej przepustowości. Sprawdź też w ustawieniach dźwięku, czy telewizor pozwala włączyć tryb bitstream (passthrough) zamiast PCM. Wtedy cyfrowy sygnał trafi do soundbara lub amplitunera bez utraty jakości. Więcej o konfiguracji DTS w telewizorach pisze poradnik sieci Euro, a o zastosowaniach dźwięku obiektowego w grach i streamingu – baza wiedzy sklepu AVStore.
To technologia kompresji i zapisu dźwięku wielokanałowego, stworzona przez amerykańską firmę Digital Theater Systems jako alternatywa dla Dolby Digital. Pozwala zapisać i odtworzyć dźwięk przestrzenny w układzie 5.1 lub 7.1, a w wersjach obiektowych, takich jak DTS:X, także z efektami dochodzącymi z góry.
DTS to skrót od Digital Theater Systems (czasem zapisywanego jako Digital Theatre Systems) – nazwy firmy i stworzonej przez nią technologii dźwięku przestrzennego, pierwotnie przeznaczonej do zastosowań kinowych.
To zależy od formatu i źródła. Podstawowa wersja DTS pracuje z wyższą przepływnością niż Dolby Digital i jest formatem bezstratnym, ale serwisy streamingowe szerzej wspierają Dolby Digital. Przy materiałach z Blu-ray korzystniejszy bywa DTS-HD Master Audio, przy transmisjach strumieniowych – formaty Dolby.
Źródła: