Newsletter Subscribe
Enter your email address below and subscribe to our newsletter
Enter your email address below and subscribe to our newsletter

Impedancja opisuje zależność między natężeniem prądu i napięciem w obwodach prądu przemiennego. Rozszerza pojęcie rezystancji znane z obwodów prądu stałego. Wzór podstawowy wygląda tak: Z = R + jX, gdzie R oznacza rezystancję, a X reaktancję. Jednostką impedancji jest om (Ω), tak samo jak zwykłego oporu elektrycznego. Termin wprowadził w 1892 roku angielski fizyk Oliver Heaviside – wywodzi się od angielskiego impede, czyli wstrzymywać lub utrudniać.
W tym artykule przeczytasz o:
Impedancja to wielkość zespolona zbudowana z dwóch elementów. Rezystancja, czyli część rzeczywista, to opór, jaki materiał przewodnika stawia prądowi – taki sam dla obwodów prądu stałego i przemiennego. Reaktancja, część urojona, pojawia się dopiero wtedy, gdy w obwodzie są cewki lub kondensatory. Odpowiada za przesunięcie fazowe między prądem a napięciem.
Reaktancja ma dwa rodzaje. Cewki wytwarzają reaktancję indukcyjną XL, która rośnie proporcjonalnie do częstotliwości według wzoru XL = 2·π·f·L. Kondensatory wytwarzają z kolei reaktancję pojemnościową XC, malejącą wraz ze wzrostem częstotliwości: XC = 1/(2·π·f·C). W obwodzie zbudowanym wyłącznie z rezystorów impedancja równa się rezystancji. Gdy dojdą elementy reaktywne, impedancja rośnie i dopiero wtedy w pełni opisuje zachowanie całego obwodu.
Moduł impedancji, nazywany też zawadą, liczy się ze wzoru |Z| = √(R² + X²). Prawo Ohma dla prądu przemiennego zapisuje się jako U = I × Z. W praktyce impedancję da się wyznaczyć też pośrednio: zmierzyć napięcie skuteczne Usk i natężenie skuteczne Isk, a potem policzyć Z = Usk / Isk.
Przy łączeniu elementów obowiązują zasady podobne do tych znanych z rezystorów. Dla połączenia szeregowego impedancja zastępcza to suma impedancji składowych: Zs = Z1 + Z2 + … + Zn. Dla połączenia równoległego wygodniej posłużyć się admitancją Y, czyli odwrotnością impedancji, wyrażaną w simensach [S]: 1/Zp = 1/Z1 + 1/Z2 + … + 1/Zn.
W szeregowym obwodzie RLC – rezystor, cewka i kondensator razem – impedancja osiąga minimum równe rezystancji R przy częstości rezonansowej ωr = 1/√(LC). Przy tej częstości prąd w obwodzie osiąga maksimum. To właśnie rezonans. Zjawisko to leży u podstaw działania filtrów elektrycznych i obwodów dostrojonych, wykorzystywanych między innymi w technice radiowej.
W sprzęcie hi-fi impedancja sama w sobie nie mówi o jakości urządzenia. Jest za to ważnym parametrem przy doborze głośników do wzmacniacza – chodzi o techniczne dopasowanie, dzięki któremu oba urządzenia współpracują efektywnie. Jedna z zasad stosowanych przy projektowaniu torów audio mówi, że impedancja wejściowa wzmacniacza powinna być co najmniej dziesięć razy większa od impedancji źródła sygnału.
Do pomiaru impedancji służą mierniki LCR oraz analizatory impedancji – precyzyjnie określają charakterystykę badanego obwodu. Osobną kategorią jest pomiar impedancji pętli zwarcia (IPZ) w instalacjach elektrycznych: to całkowity opór obwodu, przez który popłynie prąd w chwili zwarcia, od transformatora przez przewód fazowy, przez miejsce zwarcia i z powrotem przewodem ochronnym. Dla popularnego wyłącznika B16 impedancja pętli zwarcia nie może przekraczać 2,87 Ω zgodnie z normą PN-HD 60364-4-41. Elektryk mierzy ją specjalistycznym miernikiem IPZ metodą spadku napięć, a do podpisania protokołu potrzebuje uprawnień SEP grupy G1.
Rezystancja to opór, jaki materiał przewodnika stawia prądowi – dotyczy obwodów prądu stałego i przemiennego, ale nie uwzględnia przesunięcia fazowego. Impedancja jest pojęciem szerszym: łączy rezystancję (część rzeczywistą) z reaktancją (część urojoną). W obwodzie złożonym wyłącznie z rezystorów impedancja równa się rezystancji. Gdy pojawią się cewki lub kondensatory, impedancja robi się od niej większa.
Moduł impedancji liczy się ze wzoru |Z| = √(R² + X²), gdzie R to rezystancja, a X reaktancja. Można też wyznaczyć ją pośrednio ze wzoru Z = Usk / Isk, mierząc napięcie i natężenie skuteczne w obwodzie prądu przemiennego.
Dla wyłącznika nadprądowego typu B16 impedancja pętli zwarcia nie może przekraczać 2,87 Ω. Wymaga tego norma PN-HD 60364-4-41 – zabezpieczenie musi zadziałać w czasie nie dłuższym niż 0,4 sekundy od chwili zwarcia.
Źródła: