Newsletter Subscribe
Enter your email address below and subscribe to our newsletter
Enter your email address below and subscribe to our newsletter

Dwa dźwięki mogą mieć tę samą wysokość i głośność, a mimo to od razu słyszymy, że jeden pochodzi z fortepianu, a drugi ze skrzypiec. Za tę różnicę odpowiada barwa dźwięku. Poniżej wyjaśniamy, czym jest, od czego zależy, jak ją opisywać słowami i dlaczego ma znaczenie przy słuchaniu muzyki na sprzęcie audio.
W tym artykule przeczytasz o:
Barwa dźwięku, nazywana też tembrem, to cecha dźwięku, która pozwala odróżnić brzmienie różnych instrumentów lub głosów. Encyklopedia muzyczna Komlogo zalicza ją do czterech podstawowych cech dźwięku, obok wysokości, głośności i czasu trwania.
Amerykańskie Towarzystwo Akustyczne (Acoustical Society of America) definiuje barwę jako cechę wrażenia słuchowego, dzięki której słuchacz ocenia, że dwa różne dźwięki o tej samej głośności i wysokości nie są takie same. To ważne rozróżnienie: barwa jest odczuciem słuchacza, a nie pojedynczym parametrem, który da się odczytać z miernika.
Według polskiej Wikipedii barwa zależy od ilości, rodzaju i natężenia tonów składowych, bo jest związana ze spektrum harmonicznym. Komlogo dodaje, że chodzi zarówno o tony harmoniczne (alikwoty), jak i nieharmoniczne, które współbrzmią z tonem podstawowym. Na barwę wpływają przede wszystkim:
Znaczenie początku dźwięku łatwo sprawdzić w praktyce. Jeśli z nagrania fortepianu lub trąbki usunie się fazę ataku, rozpoznanie instrumentu staje się trudniejsze.
Nie. Barwa danego instrumentu zmienia się w pewnym zakresie zależnie od:
Ponieważ barwa zmienia się wraz z wysokością, w instrumentach wyróżnia się rejestry. Najczęściej wyznacza się pięć: najwyższy, wysoki, średni, niski i najniższy. Muzyk może też świadomie zmieniać barwę techniką gry. Skrzypek grający sul tasto uzyskuje lekkie, zwiewne brzmienie, a grając sul ponticello – ostre i agresywne.
Barwy nie da się wyrazić jedną liczbą, dlatego używa się określeń opisowych, takich jak jasna, ciemna, ostra czy łagodna. Słownik serwisu hifi.pl wiąże trzy klasyczne określenia z konkretną budową widma:
| Określenie | Co oznacza w widmie dźwięku |
|---|---|
| Barwa ciepła | uwypuklone składowe o niskich częstotliwościach |
| Barwa jasna | duża zawartość składowych o wysokich częstotliwościach |
| Barwa ciemna | obniżona zawartość składowych o wysokich częstotliwościach |
Badacze uznają jasność za jedną z najsilniej odczuwanych różnic między dźwiękami. Mierzą ją jako udział wysokich częstotliwości w dźwięku, na przykład za pomocą centroidu spektralnego.
Barwa wyznacza także rejestry głosu ludzkiego. Za rejestr głosu uznaje się dźwięki jednakowej barwy, uzyskiwane przez śpiewaka określonym sposobem śpiewania. Najczęściej rozróżnia się rejestr piersiowy i głowowy. W mowie barwa głosu wiąże się bezpośrednio z treścią przekazywanego komunikatu.
Skoro barwa zależy od proporcji częstotliwości, każda zmiana tych proporcji zmienia brzmienie. W syntezatorach parametry obwiedni (atak, opadanie, podtrzymanie, wybrzmiewanie) należą do typowych regulacji, bo mocno wpływają na barwę. Gitarzyści i klawiszowcy grający na instrumentach elektrycznych zmieniają ją efektami i korektorem graficznym.
Przy słuchaniu muzyki w domu działa ta sama zasada. Opis sprzętu jako „ciepło” lub „jasno” grającego odnosi się do tego, które pasma częstotliwości są uwypuklone, a które stłumione. Oceniając brzmienie kolumn czy słuchawek, warto więc porównywać je na tym samym nagraniu i przy tej samej głośności, bo zmiana głośności także wpływa na odbiór barwy.
Wysokość, głośność, czas trwania i barwa. Wysokość zależy od częstotliwości drgań, a barwa przede wszystkim od widma dźwięku.
Tembr. W języku angielskim używa się słowa timbre.
Barwę, także głosu, opisuje się słowami, na przykład jasna, ciemna czy ciepła. W śpiewie rozróżnia się też rejestr piersiowy i głowowy, które różnią się właśnie barwą.
Źródła: