Newsletter Subscribe
Enter your email address below and subscribe to our newsletter
Enter your email address below and subscribe to our newsletter

Kostka gitarowa to rodzaj plektronu do gry na gitarze, nazywany też piórkiem. Materiał, grubość i kształt kostki wpływają na brzmienie instrumentu i na komfort gry. Poniżej znajdziesz konkretne różnice między dostępnymi na rynku modelami.
W tym artykule przeczytasz o:
Klasyczne kostki gitarowe powstają z wielu materiałów. Encyklopedyczna definicja wymienia metal, drewno, skórę, kość słoniową, pancerz żółwia, kamień, szkło i bursztyn. Współcześnie dominują jednak tworzywa sztuczne – nylon, tortex, a czasem metal, co wpływa na trwałość, elastyczność i brzmienie kostki. Kostki akrylowe, znane na przykład z modeli V-Picks, dają za to całkowitą sztywność, a dzięki niej głośniejszy i bardziej wyrazisty dźwięk.
Grubość kostki gitarowej mieści się zwykle w przedziale od 0,2 do 5 mm. Najczęściej używa się modeli z zakresu 0,5-2 mm. Im kostka cieńsza, tym bardziej miękka – choć zależy to też od rodzaju tworzywa. Producenci stosują orientacyjny podział grubości:
Cienkie kostki (0,3-0,7 mm) są elastyczne i dają jasne, dzwoniące brzmienie – dobrze sprawdzają się w grze akordowej na gitarze akustycznej. W precyzyjnych solówkach mogą się jednak ugiąć na strunie, przez co tracisz kontrolę nad dźwiękiem. Średnie kostki (0,8-1,2 mm) łączą elastyczność ze sztywnością i to one najczęściej trafiają w ręce gitarzystów elektrycznych. Grube kostki, od 1,5 mm wzwyż, dają większą kontrolę i sprawdzają się w cięższych gatunkach – rocku, metalu czy jazzie – a przy tym ułatwiają techniki takie jak legato czy tapping. Do gitary basowej i ukulele stosuje się kostki jeszcze grubsze, od 2 do 5 mm. Basiści zwykle wybierają grubsze i większe modele, bo cienką kostką trudno szarpnąć grubą strunę, choć zdarza się, że i solista sięga po kostkę 3 mm właśnie do solówek.
Kształt też ma znaczenie. Najpopularniejsze warianty to:
Dopasuj kostkę do instrumentu i repertuaru. Do gitary akustycznej i gry akordowej lepiej sprawdzą się kostki cienkie lub średnie – dają lżejsze, dzwoniące brzmienie i łatwiej nimi zapanować nad strunami. Na gitarze elektrycznej, zwłaszcza w riffach i solówkach, częściej wybiera się kostki średnie lub grube, bo dają większą precyzję ataku. Poradnik dogitary.pl poleca początkującym gitarzystom cienkie kostki w zakresie 0,46-0,73 mm – ich miękkość pozwala uniknąć zbyt mocnego uderzania w struny. Reszta to już kwestia gustu. Wypróbuj kilka materiałów i grubości, żeby znaleźć kostkę pasującą do własnej techniki gry.
Na gitarze, także elektrycznej, można grać bez kostki. Służy do tego fingerpicking, czyli szarpanie strun palcami. Ta technika pozwala jednocześnie prowadzić melodię, akordy i linię basu, dlatego sięgają po nią jazz, blues i fingerstyle. Z rezygnacji z kostki na rzecz gry palcami znani są między innymi Mark Knopfler i Jeff Beck.
Kostkę do gitary nazywa się też piórkiem lub plektronem. To małe akcesorium, najczęściej plastikowe, rzadziej metalowe, służące do szarpania strun.
Nie ma jednej uniwersalnie najlepszej kostki. Wybór zależy od stylu gry, instrumentu i osobistych preferencji. Do akordów i gry akustycznej lepiej sprawdzają się kostki cienkie lub średnie, a do precyzyjnych solówek na gitarze elektrycznej – kostki grube, dające większą kontrolę nad strunami.
Kostkę zastępuje gra palcami, czyli fingerpicking. Ta technika daje większą swobodę w kształtowaniu dynamiki i barwy dźwięku, choć wymaga więcej precyzji i praktyki niż gra z kostką.
Źródła: