Newsletter Subscribe
Enter your email address below and subscribe to our newsletter
Enter your email address below and subscribe to our newsletter

Kiedy szukasz odpowiedzi na pytanie, jakie są najlepsze albumy muzyczne wszech czasów, trafiasz zwykle na dwa różne zestawienia: listy oparte na wynikach sprzedaży i rankingi redakcyjne budowane na ocenach krytyków. Punktem wyjścia tego tekstu jest sprzedaż – płyty, które według dostępnych szacunków rozeszły się w największej liczbie egzemplarzy na świecie. Na czele jest „Thriller” Michaela Jacksona, a pierwsza dziesiątka to wyłącznie wydawnictwa z lat 1973-1997. Niżej znajdziesz ranking z historią powstania każdej płyty, tabelę z liczbami sprzedaży i certyfikatów oraz osobną sekcję, która zestawia wynik komercyjny z ocenami krytyków, między innymi z listy Rolling Stone.
W tym artykule przeczytasz o:
Kolejność opiera się na kolumnie „Reported sales” (zgłoszona sprzedaż) w angielskiej liście najlepiej sprzedających się albumów w Wikipedii, sprawdzonej 16 września 2026 roku. Do tej listy trafiają tylko albumy, których wynik opublikowało wiarygodne źródło i które sprzedały się w co najmniej 20 milionach egzemplarzy. W zestawieniu są albumy studyjne, kompilacje i ścieżki dźwiękowe.
Przy czytaniu rankingu pamiętaj o trzech rzeczach:
Album ukazał się 29 listopada 1982 roku i według Wikipedii pozostaje najlepiej sprzedającym się albumem w historii, z szacowaną sprzedażą 70 milionów egzemplarzy. Polska Wikipedia podaje ostrożniej „ponad 67 milionów”. W USA płyta ma certyfikat 34-krotnej platyny. Z albumu wydano siedem singli, m.in. „Billie Jean”, „Beat It” i „Thriller”, a na ceremonii Grammy w 1984 roku zdobył on rekordowe osiem nagród, w tym za album roku. Producentem był Quincy Jones, a nagrania powstawały w Westlake Recording Studios w Los Angeles między kwietniem a listopadem 1982 roku, przy budżecie około 750 tysięcy dolarów. Solówkę gitarową w „Beat It” zagrał Eddie Van Halen, a w duecie „The Girl Is Mine” gościnnie wystąpił Paul McCartney. Album spędził rekordowe 37 nieciągłych tygodni na 1. miejscu listy Billboard 200 i utrzymywał się na tej liście 715 tygodni, a w latach 1983 i 1984 był najlepiej sprzedającą się płytą roku w USA – jako pierwszy album w historii dwukrotnie z rzędu.
Płyta wyszła 25 lipca 1980 roku. To pierwszy album zespołu AC/DC z Brianem Johnsonem jako wokalistą, nagrany po śmierci Bona Scotta. Szacowana sprzedaż wynosi 50 milionów egzemplarzy, co daje drugie miejsce w historii. W sierpniu 2024 roku album otrzymał w USA certyfikat 27-krotnej platyny. Producentem był Robert John „Mutt” Lange, a nagrania powstały w Compass Point Studios w Nassau na Bahamach między kwietniem a majem 1980 roku, mimo tropikalnych burz przerywających dopływ prądu w studiu. Brian Johnson wspominał tamto miejsce jako prowizoryczne: „to ledwie przypominało studio, siedzieliśmy w tych małych betonowych celach”. Album dotarł do 4. miejsca listy Billboard 200 w USA i był numerem jeden w Wielkiej Brytanii przez dwa tygodnie. Według Angusa Younga całkowicie czarna okładka miała być znakiem żałoby po Bonie Scotcie.
To ścieżka dźwiękowa do filmu „The Bodyguard” z 1992 roku, w którym Whitney Houston zadebiutowała jako aktorka u boku Kevina Costnera. Wydana 17 listopada 1992 roku, uchodzi za najlepiej sprzedającą się ścieżkę dźwiękową wszech czasów. Lista zbiorcza podaje 45 milionów egzemplarzy. Najważniejszym utworem jest „I Will Always Love You”, kompozycja Dolly Parton. Za produkcję odpowiadali między innymi David Foster i Narada Michael Walden, a przy części utworów pracowała też sama Whitney Houston. Singel „I Will Always Love You” spędził 14 kolejnych tygodni na 1. miejscu listy Billboard Hot 100. Album zdobył trzy nagrody Grammy na 36. ceremonii – album roku, nagranie roku i najlepszy żeński wokalny występ pop – jako jedyna ścieżka dźwiękowa w historii, przy której również towarzyszący jej singel zdobył dwie najważniejsze statuetki Grammy. To też pierwszy album, który sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy w jednym tygodniu, licząc od wprowadzenia systemu pomiaru sprzedaży Nielsen SoundScan.
Album wyszedł 1 marca 1973 roku w USA i 16 marca w Wielkiej Brytanii. Według strony albumu do 2013 roku sprzedał się w ponad 45 milionach egzemplarzy, a polska lista podaje 50 milionów. Płyta jest znana z długiej obecności w notowaniu Billboardu: według Wikipedii (stan na styczeń 2026 roku) spędziła na liście albumów 996 tygodni. Produkcją zajął się sam zespół, a nagrania – trwające około 60 dni, od maja 1972 do lutego 1973 roku – odbyły się w studiu EMI w Londynie, dziś znanym jako Abbey Road Studios. Inżynierem dźwięku był Alan Parsons, który zaprosił do sesji wokalistkę sesyjną Clare Torry – jej improwizowany wokal w „The Great Gig in the Sky” trafił na płytę, a po latach sporu prawnego Torry otrzymała współautorstwo tego utworu, obowiązujące na wydaniach po 2005 roku. Koncepcyjnie album dotyczy presji trasy koncertowej i problemów psychicznych byłego członka zespołu, Syda Barretta. Charakterystyczną okładkę z pryzmatem zaprojektowało studio Hipgnosis (Storm Thorgerson i George Hardie), inspirując się zdjęciem z podręcznika fizyki z 1963 roku.
Pierwsza kompilacja Eagles, wydana 17 lutego 1976 roku, to jedyny zbiór największych przebojów zespołu w pierwszej dziesiątce. Szacowana sprzedaż na świecie to 44 miliony egzemplarzy. W styczniu 2026 roku album dostał w USA certyfikat 40-krotnej platyny i jako pierwszy w historii tego kraju przekroczył 40 milionów jednostek. Wydawcą płyty była wytwórnia Asylum Records, a sama kompilacja zawiera dziesięć utworów – dziewięć singli z lat 1972-1975 oraz „Desperado”. Album dotarł na 1. miejsce listy Billboard 200, gdzie spędził pięć tygodni, a debiutował od razu na 4. pozycji. Tydzień po premierze, 24 lutego 1976 roku, jako pierwszy album w historii otrzymał od RIAA certyfikat Platynowej Płyty – kategorię tę wprowadzono właśnie w 1976 roku.
Piąty album studyjny zespołu ukazał się 8 grudnia 1976 roku. Strona albumu podaje ponad 42 miliony sprzedanych jednostek na świecie, a certyfikat w USA to 28-krotna platyna (stan na styczeń 2026 roku). Tytułowy utwór otrzymał nagrodę Grammy za nagranie roku na 20. ceremonii. Producentem płyty był Bill Szymczyk, a siedmiomiesięczne nagrania, od marca do października 1976 roku, powstały w Criteria Studios w Miami i Record Plant Studios w Los Angeles. To pierwszy album z gitarzystą Joe Walshem, który zastąpił Bernie’ego Leadona, i ostatni z basistą Randym Meisnerem w składzie. O tytułowym utworze Don Henley mówił, że słowo „Kalifornia” niesie ze sobą silne skojarzenia i mitologię kulturową, a sam „hotel” stał się dla zespołu dosłownym i symbolicznym punktem odniesienia tamtego okresu; część tekstu inspirowana była też jego rozstaniem z Loree Rodkin.
Album wydany 4 listopada 1997 roku, wyprodukowany przez Roberta Johna „Mutta” Lange’a, ówczesnego męża Shanii Twain. Sprzedał się w ponad 40 milionach egzemplarzy. Wikipedia opisuje go jako najlepiej sprzedający się album studyjny nagrany przez kobietę i najlepiej sprzedający się album country. Nagrania powstawały w kilku studiach – między innymi w Nashville, Nowym Jorku i Toronto. Z szesnastu utworów na płycie aż dwanaście wydano jako single. W 2015 roku Guinness World Records uznał „Come On Over” za najlepiej sprzedający się album studyjny solistki w historii, a w USA RIAA przyznała mu certyfikat 20-krotnej platyny. Płyta spędziła 50 tygodni na 1. miejscu listy Top Country Albums – to rekord najdłuższego panowania na szczycie tego zestawienia – i zadebiutowała na 1. miejscu w Kanadzie, gdzie Twain jako pierwsza artystka country zrobiła to od czasu wprowadzenia systemu Nielsen SoundScan.
Płyta ukazała się 4 lutego 1977 roku. Sesje nagraniowe przypadły na czas rozstań między członkami zespołu, co wpłynęło na teksty piosenek. Album zdobył Grammy za album roku, a do lutego 2023 roku sprzedał się w ponad 40 milionach egzemplarzy. Producentami byli sam zespół, Ken Caillat i Richard Dashut, a sesje między lutym a sierpniem 1976 roku odbywały się głównie w Record Plant w Sausalito i studiu Wally’ego Heidera w Hollywood. W czasie nagrań rozpadały się małżeństwa i związki w zespole: John i Christine McVie rozwiedli się po ośmiu latach małżeństwa, związek Lindseya Buckinghama i Stevie Nicks przechodził kolejne kryzysy, a Mick Fleetwood odkrył romans żony ze swoim najlepszym przyjacielem. Christine McVie wspominała tamten czas słowami: „Trauma. Sesje przypominały codzienne przyjęcie koktajlowe, ludzie byli wszędzie”. Album spędził 31 nieciągłych tygodni na 1. miejscu listy Billboard 200. Single z tej płyty to:
Album wyszedł 21 października 1977 roku. Utwory skomponował Jim Steinman, a producentem był Todd Rundgren. Zanim płyta się ukazała, Steinman i Meat Loaf przez około dwa i pół roku bezskutecznie szukali wytwórni. Lista zbiorcza podaje 40 milionów sprzedanych egzemplarzy, a strona albumu ponad 43 miliony. Płytę odrzuciła między innymi wytwórnia CBS, gdzie decyzję podjął osobiście szef Clive Davis, sceptyczny był też niemal cały zespół Epic Records – ostatecznie album wydała mniejsza Cleveland International Records. „Bat Out of Hell” spędził 522 tygodnie na liście UK Albums Chart, co czyni go czwartym najdłużej notowanym albumem studyjnym w historii tego zestawienia, a w 2022 roku uznano go za najlepiej sprzedający się debiut w historii brytyjskiej listy przebojów. Więcej o koncertowej stronie tamtych dekad przeczytasz w tekście o największych wydarzeniach muzycznych na świecie w ostatnich latach.
Podwójna ścieżka dźwiękowa do filmu „Saturday Night Fever” z 1977 roku z Johnem Travoltą ukazała się 15 listopada 1977 roku. Przed „Thrillerem” była najlepiej sprzedającym się albumem w historii, a jej sprzedaż szacuje się na ponad 40 milionów egzemplarzy. To jedyny album z muzyką disco nagrodzony Grammy za album roku. Utwory Bee Gees „Stayin’ Alive”, „Night Fever” i „How Deep Is Your Love” dotarły na pierwsze miejsce w USA. Za produkcję odpowiadali między innymi sami Bee Gees oraz Karl Richardson i Albhy Galuten. Album spędził 24 kolejne tygodnie na 1. miejscu listy Billboard 200, od stycznia do lipca 1978 roku. Bee Gees napisali pięć oryginalnych utworów na tę płytę, resztę nagrali inni wykonawcy. Na ceremonii Grammy w 1979 roku ścieżka dźwiękowa zdobyła cztery statuetki, w tym nagrodę dla producenta roku dla Barry’ego Gibba, Albhy’ego Galutena i Karla Richardsona.
Szacowana sprzedaż to liczba zgłoszona w źródłach. Certyfikaty pokazują, ile egzemplarzy potwierdziły krajowe organizacje branżowe na rynkach, dla których są dane, dlatego ta liczba jest zwykle niższa.
| Miejsce | Album | Rok | Szacowana sprzedaż (mln) | Certyfikaty łącznie (mln) | W tym USA (mln) |
|---|---|---|---|---|---|
| 1 | Thriller | 1982 | 70 | 51,4 | 34 |
| 2 | Back in Black | 1980 | 50 | 31,2 | 27 |
| 3 | The Bodyguard | 1992 | 45 | 29,7 | 19 |
| 4 | The Dark Side of the Moon | 1973 | 45 | 25,7 | 15 |
| 5 | Their Greatest Hits (1971-1975) | 1976 | 44 | 43,2 | 40 |
| 6 | Hotel California | 1976 | 42 | 33,8 | 28 |
| 7 | Come On Over | 1997 | 40 | 30,7 | 20 |
| 8 | Rumours | 1977 | 40 | 30,3 | 21 |
| 9 | Bat Out of Hell | 1977 | 40 | 22 | 14 |
| 10 | Saturday Night Fever | 1977 | 40 | 22,1 | 16 |
Źródło danych w tabeli: angielska Wikipedia, lista najlepiej sprzedających się albumów (stan na 16 września 2026 roku).
Ranking sprzedaży płyt nie ma jednego oficjalnego wyniku. Różnice wynikają z kilku przyczyn:
Dlatego przy porównywaniu albumów lepiej patrzeć na przedziały niż na pojedyncze liczby. Poza pierwszą dziesiątką są m.in. „Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band” i „Abbey Road” The Beatles oraz „The Wall” Pink Floyd, każdy z szacowaną sprzedażą 30 milionów egzemplarzy.
Hasło „najlepsze albumy wszech czasów” zwykle prowadzi do rankingów redakcyjnych, które mierzą co innego niż sprzedaż. Dwa znane przykłady:
Z pierwszej dziesiątki sprzedaży w czołówce Rolling Stone z 2020 roku znalazł się tylko „Rumours”. Pokazuje to, że wynik komercyjny i ocena krytyków to dwa osobne, równie ważne kryteria – dlatego, pytając o najlepsze albumy muzyczne, warto sprawdzić oba zestawienia.
Pod względem sprzedaży jest to „Thriller” Michaela Jacksona z 1982 roku, sprzedany według szacunków w około 70 milionach egzemplarzy. W rankingu Rolling Stone z 2020 roku pierwsze miejsce zajmuje „What’s Going On” Marvina Gaye’a.
„Thriller” Michaela Jacksona. Drugie miejsce zajmuje „Back in Black” AC/DC z szacowaną sprzedażą 50 milionów egzemplarzy.
Wśród najlepiej sprzedających się albumów rockowych są „Back in Black” AC/DC, „The Dark Side of the Moon” Pink Floyd, „Hotel California” Eagles, „Rumours” Fleetwood Mac i „Bat Out of Hell” Meat Loafa. W rankingu krytyków Rolling Stone z 2020 roku w pierwszej dziesiątce są m.in. „Abbey Road” The Beatles i „Nevermind” Nirvany.
Źródła: